مریم نشیبای نازنین مادرقصه گوی کودکیهایم
گنجشک، لالاسنجاب، لالاآمد دوباره مهتاب، لالالالا لالایی لالالالایی لا لا لا لایی لالا لالاییگل زود خوابید، مثل همیشهقورباغه ساکت! خوابیده بیشهلالا لالایی لالالالایی لا لا لا لایی لالا لالایی جنگل لا لا لابرکه لا لا لاشب بر همه خوش تا صبح فردا
هـرچــه بـه آن طفـــل های نـــارَس نـگـاه می
کنــم حکمــت آن چـشم های لُـــوچ و آن دســت و پـــاهای بــه هــم گــــره
خــورده را نـمی فـهمــم بــوی مشـمــئــز کـنـنــده ی آن تـخــت ها را
بـا تــمـام وجــود داخــل ریـــــه هایــم می کشـم..آخــر امـــروز می
خواهـم آدم باشـــم تـخـت بـه تــخــت پیــــش می روم... می خواهــم آدم باشــم ولــی عـقــل نـــاقـصـم
نمی فــهــمــد طــفــل سـه ـ چهـار ســاله ای کــه کـسی نمی دانــد دردش
چــیـسـت و فــقــط می دانــنــد عـقـــب اُفــتــــــاده اســت چــرا
سَـــرش را بــایـد آنـقــدر بـه میـلـــه های تـخـت اش بــکوبــد تا
گــوشـت های لــخــت پـیـشـانی اش بـزنـنــد بـیـرون... می خـواهــم آدم بــاشــم...صــدایــــم را عــوض
می کــنـم و تــمــام ادا و اطــــوارهــایی را کــه بــلــدم در می آورم
تـا بـخــنــدانـمــشان می خواهــم آدم بـاشـم.. بـرایــشان گـــاو می شــوم..گــوســفـنــد می
شــوم..خـــر هـــم می شـوم اگــر بــخـواهـنـد ولی نمی خواهند.. نمی
گویــنــد..اصـــلن نمی دانــم چنـــد تـــــــاشان مــرا می بیـنــند..می
شـنــونـد.. به تــخــت هـای آخــر که می رســم کـــم می
آورم..تـمــام نیـــروی ام می شود آنــکه دستـــانـشــان را بـگیــــرم و
زُل بــزنــم به آن چـشـم های گــشـاد و مــردمــک های سرگـــــردانـشان می دانی کجـــایـش بـیـشـتر دردم آمــد؟ بیــــن آن هـمـه صــداهـای گُـــــنگ و
نـامـفـهـوم،ســکوت آن تــخـت وسـطی دیـــوانــه ام می کـرد..وقتـی می
دیــدم اش که چـطور گــوشــه تـخـت اش کِـــــز کرده و از مـیـان آن
میــلـه ها به زمیــن زُل زده..وقتی آن صـــورتِ کــوچــکِ جــدیِ
غـمــناکش را می دیــدم..مُــــخ ام سُـــــوت می کشیـد...آنقــدر در
خــودش فــرو رفــتــه بــود که سـر از قـــوزک پـــایــش درآورده
بــود..خــجـالــت کشـیـدم برایــش شکــلـک درآورم.. فـقــط نگــاهـش کـردم
و از کنـارش گـذشتم... می دانی کجــایـش را دوسـت داشتــم؟ همـــان تـخـت های اول بــود...دسـتــان کـوچـک
اش را گرفـتـه بـودم..سَــر نـاخـن هایـش را فــرو می کرد تــوی
انـگشـتانـم..و دسـتـم را به میـلـه های اطــراف تـخـت اش می
کـوبـانــد...و مـن هـم هـمـراهـیـش می کـردم تــا محـــکــم تـــر
بـکـــوبــد..! ...عـــجــــب درد لـــذت بـخـشی... ...درد ارضــــــا شــدنِ مـــن ِ انـسـانیــــــــم... می خـواستـم آدم بـاشـم..بـــــاور کن می
خواستـم..می خواستــم یـــک مـشت حـرف مُـــفـت تـحـویـل خـودم بـدهـم تـا
آرام شـوم..مـثــلـن از آن حــرف ها که: بـدبـخـت دل ات بـرای خـودت
بـسـوزد..تـو بیـشتر عـقــب مـانـده ای یــا آن هـا؟؟ می خـواسـتم بگـویــــم..ولی آنـقـدر مُــفـت بـودند که دوسـت داشـتم عُــق بـزنـم رویــــشان.. اصـلـن مــن عــقـب مــانــده تــریـن آدم دنـــیــا..! چـــه کسی می خـواهــد بـشـــمـرد ایــن
بـدبـخــتـــانِ مطــــرود چنـد گـام از مــــا ها عقـب مانـده انـد؟! چــه
کسی می خـواهـد بشــمــرد چــنـد روز از ایــن دنـیــا طــلــب دارنــد؟؟! یــا او خـــودش را بـه خـــواب زده..یـا مــــــا ها.. چــون مـن نــبــودن اش را آن جـــا هــم دیـــدم...آن جـــا که می روم دنبـــال خـــودم می گـــردم..دنبـــال بــــاورهـای گـمــشــده ام.. بیـــن آن دســت و پـــاهای نـحـیــف شان
خوشبختی مثل آدامس چسبیده به آستین کت ام